وقتی جای تو بودم

به من گفتند که خوش‌شانس بوده‌ام؛ دکتر‌ها و پرستارها و حتی افسر پلیسی که من را خونی، چاقوخورده و آش‌ولاش بیرون دفترم در کوچه و زیر آسمان تاریک و بدون ماه پیدا کرد. همۀ آن‌ها یک چیز گفتند: «شما شانس آوردید که نمردید.»

مگه نه؟!

خیلی راحت می‌توانم بین زنی که پیش از آن واقعه بودم و کسی که الان هستم، خطی بکشم؛ آن زن نسخه‌ای از من است که دیگر وجود ندارد. این همان تعریف مرگ نیست؟